Un Sogno ?

Zaterdag hebben we een leuk dagje Torino gedaan. Het doel van de dag was een enorme vlooienmarkt de Bâlon in de wijk Borgo Dora. Deze vlooienmarkt vindt al ruim 200 jaar plaats.
Wij vinden het heerlijk om te struinen, want wie weet vinden we tussen al die spullen wel een heuse ‘schat’.
Ziels gelukkig ben ik met een tas vol oude bakvormpjes voor 1 euro en een ‘zilveren’ lijst zonder glas, waar ik zeker een leuke bestemming voor ga vinden.


Het is al donker als we bijna thuis zijn. Ik ben een beetje weg gedoezeld. Doe even mijn ogen open als lief moet remmen voor vier overstekende reeën.
Stel dat het laatste ree nu net een tikje tegen haar hoofdje krijgt, een snelle dood, ze valt. We rijden er net niet overheen….. en stel dat je dan stopt, achteruit rijdt, het ree achter in de bus legt.
Mogelijk dat je dan een goede vriend belt en dat die vriend dan de volgende dag komt met zijn gereedschappen. Bedreven als hij is zal hij mooie pakketjes maken met reerug,reeboutjes, koteletjes, medaillons, sugo vlees, soep vlees………een vriezer vol. Hoe lekker zou dat zijn?

Ik schrik wakker, we zijn weer thuis. Die avond maak ik een grote pan erwtensoep voor vrienden die zondag langs komen……….

Maandagochtend heeft het gevroren,
de lucht is strak blauw, de zon schijnt……..Om 10 uur gaan we op pad. Warme thee, broodjes, koek en mandarijnen in een rugzakje.
We maken een vier uur durende wandeling in de buurt. Een rondje Ciglione, achter Grognardo. Het is werkelijk schitterend. We hebben panoramisch zicht op de besneeuwde toppen van Alpen en de Apennijnen. Af en toe schieten er reeën voor ons langs of zien we nog net de witte achterkantjes van reebokken. We struikelen er bijna over.

Thuis loop ik naar de vriezer……. Was het nu een droom….. of toch.........??.

Un giorno semplice

‘Het was een simpele, eenvoudige dag vandaag’,zeg ik tegen lief, ‘maar wat was het een heerlijke dag’. Gewoon een dinsdag. Een dag die begint met een lekker ontbijtje, de zon en een blauwe lucht. We gaan naar de markt. Het is altijd een feest om tussen de Italianen te lopen en het gevoel te hebben één van hen te zijn. Bij een bloemenstalletje koop ik voor twee euro een prachtig boeket met Fijnstraal (herfstastertjes). Dat mijn handen zwart worden van de krant die om mijn boeketje is gewikkeld kan me niet deren. De krant maakt mijn boeket nog mooier. Lief en ik drinken een cappuccino in ons favoriete zaakje, gewoon op een doordeweekse dinsdag. Want dat kan.

Na de lunch thuis, rijden we naar een Italiaanse vriend. Hij maakt biologische wijn en heeft schilletjes voor lief om biologische grappa van te stoken. We drinken un caffé en luisteren naar de muratore die vriend helpt een afrastering te maken om de caprioli uit de enorme moestuin te weren. Deze man met weinig tanden in zijn mond, weet heel veel over de natuur. Hij koopt nooit eten. Hij zoekt alles in de natuur om van te leven. Ook weet hij veel over de medicinale werking van kruiden en planten. Hij vertelt over zijn oude moeder van 94 die in het ziekenhuis ligt vanwege een nieuwe heup. Het is een ramp voor haar daar te liggen, want ze is gewend aan twee liter rode wijn per dag. Dat kan nu even niet! Verhalen over 94 jarigen en twee liter rode wijn per dag, horen wij graag.

Met drie kisten vol schilletjes gaan we naar huis. Nog even een kopje thee bij vrienden die op de route wonen. Onderweg naar huis komen we door een dorp waar een slager zit die fantastisch vlees verkoopt, vlees van Piëmontese koeien. We kopen twee heerlijke biefstukken.

Thuis stookt lief zijn grappaketel op en ik de kachel.

Die avond zitten we te genieten van het heerlijke vlees, aardappeltjes uit de oven en boontjes. We drinken er een goede fles wijn bij en nemen de dag door. Il giorno semplice. Want wat hebben we nou helmaal gedaan vandaag? Niets. Zalig niets.

Heel vaak vragen mensen me: ‘Wat doen jullie nou zo in de winter?’ Dan probeer ik koortsachtig iets te verzinnen. Het lijkt wel of het taboe is om niets te doen. Voortaan kom ik er recht voor uit: ’Ach niet zoveel eigenlijk……. Niets, niets bijzonders’. Ik kan het iedereen aanraden. Het is heerlijk.

L'Autunno

Het is herfst in Piemonte. Een jaargetijde waarbij ik altijd ambivalente gevoelens heb. Aan de ene kant kan het mistig en somber zijn, daar houd ik dus niet van. Aan de andere kant…..als de zon de mist doet oplossen en alle kleuren en geuren van de herfst tevoorschijn komen….ja dan ben ik helemaal blij.

Met de herfst doet ook altijd de jacht haar intrede. De jagers zijn bij ons in de buurt weer erg actief op zondag en woensdag. Het geschreeuw van een aangeschoten cinghiale (wild zwijn) gaat je door merg en been.

We komen ook steeds 3 kleine reeën tegen. We zien de reetjes steeds in het verlaten wijngaardje van Breglie. Het boertje is deze zomer niet meer bij zijn wijngaard geweest en de bamboe tiert er nu welig. Een mooie schuil[plaats voor de reeën wiens moeder vast met de jagers mee is……..

Herfst in Piemonte is ook  paddenstoelen- en truffeltijd. Vandaag waren lief en ik op het truffelfeest in Bergamasco. Er was de hele dag programma. Wij kozen voor de middag omdat ik benieuwd was naar de truffelhonden demonstatie/wedstrijd. Om 15 uur zaten we paraat. Dat het dan nog een uur duurt kan niemand deren. En dus ons ook niet. Nu zou ik kunnen zeggen dat het de moeite van het wachten waard was. Maar dat is dan ook weer niet zo. Er werden steeds twee bazen met hun hond en twee personen met stopwatch toegelaten in een afgebakend terrein. De honden moesten zo snel mogelijk 3 truffels vinden. Na acht honden zijn er nog weinig truffels meer over. Dat zo’n hond dan in het kruis springt van een stopwatchmeneer vind ik een beetje gênant. Maar de man lachte en riep tegen een bekende: ‘Mijn ballen ruiken naar truffel’. Ik heb het niet gehoord. Ik wil mijn liefde voor truffel niet bederven......

Door het hele stadje was een gezellige markt met streek- en truffelproducten. Er was natuurlijk van alles…..truffelolie, truffelworst, truffelkaas…..heerlijk allemaal. Maar truffelhoning en truffelgrappa gaat mij net iets te ver. Al met al was het een genoeglijke, gemoedelijke zondag. Een zondag zoals zondag moet zijn in de herfst, in Piemonte.

La Vendemmia 2012

Vorige week plukten we weer druiven bij Paolo. Bij toerbeurt gingen er ook gasten mee te plukken. Éen van hen, Anne-Ruth, voor Paolo Anna, schreef een gastblog.

Maandag, plukdag!

Maandag; waar zal ik eens beginnen? Met de heerlijke koffie van La Mama, zo sterk dat je lepeltjes rechtop blijft staan? Of met de 608.437 Dolcetto druiven die ik die dag geplukt heb? Laat ik maar beginnen bij het begin. Deze week ben ik met mijn ouders bij Harrie en Martje op Casa Vecchia..

Voor mij is het de derde keer, voor mijn ouders de eerste keer. We verblijven in La Rosa en ik slaap in mijn tentje in de achtertuin (net als vroeger). Op zondagavond vroeg Martje mij “Ben je morgen beschikbaar om druiven te plukken? JA! Dat ben ik! Dat lijkt me leuk om mee te maken!

Dus zo gezegd, zo gedaan, maandag het wekkertje, rustig ontbijten met mijn ouders, en om 8.30 rijden Harrie, Martje en ik weg. We worden om 9.00 verwacht bij Paolo en zijn moeder. Als eerste vraagt Mama “blijven jullie eten, we eten gnocci”. Hhmm, graag…Nou, húp, dacht ik, gelijk aan de slag. Maar nee, eerst gaan we bijkletsen, koffie drinken en een stukje taart eten. En als we dan toch met z’n allen aan de keukentafel zitten: “Anne, zie je Paolo soms zitten? Hij zoekt nog een vrouw…”

Eh, nee, sorry Paolo, mijn liefje wacht straks thuis weer op mij! Nicola vraagt “weet je het zeker, ik heb anders óók nog een zoon, hij is 33…?” Ja ja, ik weet het zéker! Ik ben erg gelukkig getrouwd, en dat wil ik graag zou houden! Rond 9.30 was het zo ver; plukken!

Iedereen een gardena schaartje en een mand, en gáán met die banaan. Als je mand vol is, mag je op je aller hardst door de gaard roepen “Páólóóóó!” en dan komt Paolo aangesneld met een leeg mandje. Zo ging het een paar uur door. Heerlijk, niks aan je hoofd behalve de dolcetto’s en dat wat je zelf verzint. Tegen 13.00 was het tijd voor lunch. Met z’n zevenen in de kleine keuken gepropt. Mama had zelf gnocci gemaakt, met verse pesto. Hhmm… Dan moet je mij hebben! Héérlijk! Bordje leeg, en er was nog een hele schaal over, dus op de vraag “wie wil er nog wat?“ Já, ikke! Met een glaasje wijn er bij, jam jam! Buikje rond, en toen…. Kwam de tweede gang! Oeps… Heerlijk langzaam gegaard rundvlees, met een paprika-prutje. Ik snap wel waarom Paolo nog bij mammie woont… Nou, een klein bordje dan, want ik zit al bijna vol. En tot slot, koffie met een stukje verse appeltaart. Oh nee! Wat lekker allemaal! Er werd nog een half uurtje nagepraat. Het ging over een weer, met Martje als tolk. Over eten, wijn, Nederland, trouwen, pesto, waterpolo... Van alles en nog wat. Maar vooral over eten! Waar komt de beste pesto vandaan? Hoe bak je de beste appeltaart? Wil je het recept, ik schrijf het gelijk voor je op… Goed, dat was lekker. Iedereen stond op; weer aan de slag….. Dacht ik…. Maar nee! PAUZE!! We gaan nu met z’n allen pauze houden, om uit te rusten van het eten! Huh?! Of ik even op bed wilde liggen, of dan in ieder geval een dutje op een tuinstoel op de veranda. Nou, dat slaapje heb ik maar overgeslagen; in plaats daarvan hebben Martje en ik hebben heerlijk genoten van het uitzicht. Iedereen weer wakker? Om 14.30 tweede ronde; plukken maar weer! Dát was pas pauze; uitrusten van al het gekakel aan tafel tijdens de lunch. Plukken, plukken, plukken… Páólóóó… Vers mandje, en plukken, plukken, plukken. Rond 19.00 waren we klaar. En dat was maar goed ook; ik was stiekum best moe. Ter afsluiting koffie in de keuken, natuurlijk met een stukje taart erbij. Nog wat heen en weer gekletst (m.b.v. tolk Martje) en toen ciao ciao ciao!

Op naar La Rosa, daar zaten paps en mams met een kliekje op mij te wachten. Ik kreeg geen tijd om te eten; ik móést alles vertellen! Hoe ging het, hoeveel mensen waren er, was het zwaar, was het leuk etc etc etc. Nou, wás het léúk?! Ja, super leuk!!! Een aanrader voor iedereen die in september in Grognardo op Casa Vecchia is! En zelf zal ik ook vast nog wel een keertje komen plukken! Maar dan met manlief erbij, want je weet maar nooit ;-)

Fiori di Zucchini (2)

De fiori di zucchini zijn gelukkig een poosje goed te houden. Gewikkeld in een vochtige theedoek in de koelkast gaat dat zeker een paar dagen. Ik kan niet blijven uitstellen natuurlijk. Frituren is niet zo mijn ding. Gister zaten alle gasten bij het zwembad. Een goed moment om aan de slag te gaan.

De bloemen heb ik voorzichtig open gemaakt, de stamper er uit geknipt en de bloemen een beetje afgeveegd. Toen heb ik ze gevuld met reepjes mozzarella en ansjovisjes. De bloemen dicht draaien bij de punt en tot gebruik in de koelkast bewaren.

Dan een beslagje maken. Klop 2 eidooiers los en schenk er langzaam, al kloppend 2 dl ijskoud koolzuurhoudend water bij. Voeg een mespunt zout toe en vervolgens beetje bij beetje 150 gram bloem. Laat een liter zonnebloemolie in de wok heet worden, draai de bloemen door het beslag en laat voorzichtig in de hete olie zakken. Maximaal 10 per keer.

Als ze mooi goudkleurig zijn met een schuimspaan uit de olie halen en uit laten lekken op keukenpapier en warm serveren.

Heb je geen courgette bloemen? Reepjes courgette, dikke plakken ui of bloemkoolroosjes kunnen ook door het beslag worden gehaald en gefrituurd worden. Na het bakken een beetje zout er over strooien. Dat hoeft niet met de gevulde bloemen omdat de ansjovisjes al zout zijn.

Enne vanmorgen kreeg ik weer enorme bos nieuwe bloemen van de buurvrouw………………

Fiori di Zucchini

Gisteravond dacht ik, kom ik loop even naar de overbuurvrouw en vraag wat courgettebloemen voor de risotto. Dat was een beetje dom gedacht van me……..


Want, zo leerde ik, courgette bloemen pluk je ‘s ochtends als de bloemen open zijn en niet ’s avonds
als ze gaan ‘slapen’. De buren zullen wel gedacht hebben die domme Olandese ook, ze snapt er nog steeds niet veel van.

Vanmorgen stond buurvrouw op de ‘stoep’ met een mand vol lekkers. Grote tomaten, courgettes, twee soorten pruimen, peertjes en bovenop een enorme bos courgettebloemen. Natuurlijk ga ik de bloemen vullen, in beslag dopen en frituren. Maar gewikkeld in een vochtige theedoek kan dat even tot morgen wachten. Wel heb ik een snelle fritata gemaakt en lekker wat stukjes onder de gasten rond gedeeld.

Oven voorverwarmen op 160 graden. Vet een ovenschaal (21x 25 cm) in met olie.

Breek in een kom 9 eieren (grote eieren? 6). Kluts de eieren, doe er wat zout en geraspte kaas (Grana Padano) door. Schaaf met de kaasschaaf lekker veel courgette plakjes boven het eimengsel en roer goed door.

Doe het mengsel in de ingevette schaal. Heb je ook een buurvrouw met courgettebloemen of heb je ze zelf in de tuin…… knip de bloemen open en haal het stampertje er uit. Spreidt de bloemen open en leg op het eimengsel. Laat goudgeel en gaar worden in 20 minuten. Haal de fritata uit de vorm en snijd in vierkantjes. In Italië is fritata een onderdeel van de antipasta. Maar in het Nederlandse kan het ook heel goed

Una Giornata Particolare

De eerste zondag in juni is de leukste dag van het jaar. Wij kijken altijd erg uit naar de Slowfood Passeggiata in Strevi. Het wijngebied rond Strevi is bekend om zijn Passito, een zoete dessertwijn gemaakt van de Moscato druiven. De druiven worden rijp geoogst en op rekken te drogen gelegd in de zon. Hierdoor gaat ongeveer 60% van het sap verloren. Naarmate het vocht verdampt, stijgt het suikergehalte. De fermentatie van het stroperige vocht duurt soms maanden, maar levert een zoete, alcoholrijke wijn op die ook wel vino da meditazione wordt genoemd. Wijn die het verdient om met aandacht te worden gedronken. Natuurlijk maken de wijnboeren daar, ook andere wijnen, zoals de Barbera, Dolcetto, Albarossa en Chardonay. Een mooie gelegenheid om alles te proeven.

Met ons tasje om de nek en daarin een wijnglas wandelden we door de wijngaarden in dit prachtige wijngebied. Bij het eerste adresje wachtten we op de vers gebakken farinata. Met een glaasje wijn in een prachtige tuin was dat niet erg . Bij het tweede adresje werden we hartelijk verwelkomt door de eigenaar Pierre Luigi, die ons nog kende van een proeverij met gasten. Hier een keur aan anti pasti vergezeld van een heerlijk glas Albarossa. Zo volgden nog een tal van adresjes. We namen een kijkje in cantina’s en proeflokaaltjes. Iedere wijnboer deed zijn uiterste best om iets te vertellen over zijn of haar wijnhuis. Overal kregen we uitnodigingen om met gasten te komen proeven. Met natuurlijk als doel ook iets te verkopen. We hebben leuke adresjes geselecteerd voor de liefhebbers onder de gasten. Het is altijd leuk als je wijn met een verhaal mee naar huis kunt nemen.

Naarmate de dag vorderde leken de bergjes steeds steiler te worden en de zon werd steeds warmer. 

Op het hoogste punt vleiden we ons in het pas gemaaide gras om even uit te buiken en nog eens 360 graden in de rondte kijken naar dit bijzonder mooie landschap. De berg weer af en op naar het laatste adresje en genieten van live muziek, lekkere aardbeitjes, kaas en een lekker glas bubbels. Het was weer op en top Piemonte. Wat heerlijk om dit land te wonen.

Una giornata particolare.